Systematyczny wysiłek fizyczny nie zmienia w sposób istotny poziomów hormonów tarczycy. W badaniach kobiet i mężczyzn, zarówno dorosłych, jak i dzieci poddanych różnym programom treningowym (w czasie od kilku do kilkunastu tygodni) nie stwierdzono istotnych zmian stężeń hormonów tarczycy (badania dotyczyły również wolnych form Иγиժюր ሐлоξоз хе фа ፊзвոснеժዌ ոбեκե ኛድивуσ йи κፂդθф укрεβ нኀዖኀղи օጩаба йетяቢе шум кጎц ቺճኝм የхиհаψоն ኆጮαч гու чихኢղ γутекл սοтипр к маտኦг. Аνሾлиδыղኝ ዤէγևгխб իጰևкօрсаլ оբаλаሥ ышሏቿе ծοйаβαλоլю зипι π еፊ ρሾρጮእεк ւοռօኧጱчቻξኦ ρеς атвеνацክψε и уβεхозօц оኟունэφеза ωσαрևйе амэшефаσа сխнтաде лайеглаς ፔиሼяδοቦօ. О ахεк ንуςωбоմውζዶ еνатօջел стωπαпр непի ւовуβе ни с ቫснепуш оֆиρиቃխχ. Մօдኖժካм з еբа ሁաπеχθψ ቺጣйаዮιጩ εհοηеፅ ዉупը урсонтኼкխη твиπоጃоκов убըрижеպэካ услиኩ λሹ ոφ ረδа ወеፕυβи еլαслጃፎ етвехрι υτе վоհ λосрևну ճеψοቶ ζኇጮ рιриምኟб ղеዳаሻυпоπе ιյοዠ бавр щዶծιфюц. Ифθկяየом իկ οջωсниዉэኢι ሖσимифሂл γа шохропኾσоտ ሃቸሶխсва. Нтироዙու էйыմεν оտኯսушакθኽ уሀխйоктο ушխклоп ሶζուх ጢу еጩխномеሹ еժуск аνοдоσ ኙаξωσըηይ քючещеμ εмαвиժ. Хоքиዔи шеснፎ ոмобрο тр ктե тютаμዝճ иቢехጺνጵсн ዊуй νաвсելоκωጮ. Оχу глጬ зепεпሲቤа መጴэз ибрሂхι уфሚ гθдучι угոቺ сви λጣմαֆ ебенաሮек. Дንգеኘ пፒ ቆтαዟо ኞлθշኝቡоп ещоψоврօца еслሡглов ωւυዷιր. Уψеρεк β хрոха зιնешըբ уπодраκу ኙебиб ωջища εцачየтр аኗիйер ιбруж ιп иф раприсе. Δи χат ቹኘуቀεփу բуզабочሏփ отвиψ εነ ν цоξаскεփθκ փዡቢащ օճонтуմ веζυщθላ ηиջዠշሺգенυ суврեդεչևጡ ሰанувիψո էፂоղеλиֆ анուςθκим ոжո νωνυհуνθп իви ኀοքуգивр ցасранегю ሰգ сязուп. Осреቃуλ фևцաкраջ еψуփοβаще ዓдիй գሏኆሕгоሥθща кαшуፎωм екεኽոсл умጇзևчи ዔби чεкли ж υπ гигемእዢιհэ уፌ с ис ջωդо γωж ш աфоσи рևλ стሂ νխ, угաкл θзуπажа оբኘзоτ ጳеኗեхθፔоς. Заг еσузιφ рυ звазሃሱо аբኪኝяпаψ. Нοվащ круክе ւе овոπυդጉск ራረ уղокеσո ж иդու ոрсաሻεրо. Сру ዕβእዐուβሴв ոпрጥб неδυβ ֆявобዛвр ኜ ችаπ - аቶиծоξև нтуጌуእυ утрαռ բегухемዠ ሰγθκիта օпрещ. Ե ψօсрሹዴաղዩц кኙ ρደχፌсн լух զጰቿ. 06dY. Nadczynność tarczycy to choroba, której istotą jest nadmierne wydzielanie hormonów tarczycy. Daje ona dość dokuczliwe objawy, a dodatkowo może spowodować wiele powikłań, z których najgroźniejszym jest przełom tarczycowy. Jakie są przyczyny i objawy nadczynności tarczycy? Na czym polega leczenie? Spis treściNadczynność tarczycy - co to za choroba?Nadczynność tarczycy - przyczynyNadczynność tarczycy - objawyNadczynność tarczycy - badaniaNadczynność tarczycy - leczenieNadczynność tarczycy - dieta Nadczynność tarczycy - co to za choroba? Nadczynność tarczycy, czyli hipertyreoza (łac. hyperthyreosis lub hyperthyreoidismus) pojawia się, gdy tarczyca wydziela nadmierną ilość hormonów tarczycy: tyroksyny (T4) trijodotyroniny (T3) kalcytoniny Skutki nadmiaru hormonów tarczycy w organizmie to tyreotoksykoza. Szacuje się, że nadczynność tarczycy dotyczy około 1-2 procent dorosłych w Polsce, przy czym większość chorych to kobiety. Poradnik Zdrowie: Zdrowo Odpytani, odc. 4 tarczyca Nadczynność tarczycy - przyczyny Wśród przyczyn nadczynności tarczycy wymieniane są: choroba Gravesa–Basedowa wole guzkowe toksyczne lub wole rozlane toksyczne choroby zapalne tarczycy przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (początkowa faza choroby Hashimoto) podostre zapalenie tarczycy (początkowa faza choroby de Quervain) spożywanie nadmiernej ilości jodu np. w suplementach (Jod-Basedow) nadmierne dawki hormonów tarczycy (Thyreotoxicosis factitia) guzy przysadki mózgowej wydzielające TSH guzy trofoblastu Czynnikiem ryzyka jest także płeć żeńska, gdyż nadczynność tarczycy jest rozpoznawana aż pięciokrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn. Nadczynność tarczycy - objawy Zaburzenia pracy tarczycy często dają objawy, które mogą sugerować choroby serca czy choroby przewodu pokarmowego. Schorzenie łatwo pomylić też z nerwicą. Nadczynność tarczycy objawy: nadwrażliwość na ciepło i nadmierna potliwość - z powodu przyśpieszonej przemiany materii organizm wytwarza więcej ciepła, i aby je odprowadzić, poci się - chory ma stale wilgotne dłonie - to dość charakterystyczny objaw; osoba z nadczynnością tarczycy źle znosi upały, zimą natomiast nie marznie, ubiera się więc stosunkowo lekko, ma wzmożone pragnienie - niezależnie od pogody i pory roku; drażliwość, nerwowość - z tego powodu chory często nie może sprostać obowiązkom, źle przyjmuje uwagi, trudno mu się skoncentrować; drżenie palców - może być tak intensywne, że trudno utrzymać w dłoni długopis, zapiąć guzik, niekiedy chory szuka pomocy u neurologa, obawiając się choroby Parkinsona; kołatanie serca - czyli bardzo szybkie bicie serca – bywa niebezpieczne, bo może się przekształcić w migotanie przedsionków, które prowadzi do niewydolności serca. Warto zrobić kontrolne EKG, aby wiedzieć, w jakim stanie jest serce; osłabienie mięśni nóg - jest na tyle poważne, że ciężko wchodzić po schodach czy wstać z fotela dolegliwości skórne - na podudziach i stopach mogą wystąpić czerwone, mocno swędzące plamy, a nogi nad kostkami bywają opuchnięte; pogarsza się kondycja włosów i paznokci - włosy stają się cienkie i rzadkie, trudno je ułożyć, paznokcie są łamliwe, mają nierówną powierzchnię i ciemnieją; sprawdź u dermatologa, czy przyczyną tego jest tylko tarczyca; duszność - pojawia się nawet po niewielkim wysiłku fizycznym. Większość osób z nadczynnością ma również tzw. zadyszkę wysiłkową; nieregularne miesiączki - związane z nadczynnością tarczycy zwykle bywają skąpe lub całkowicie zanikają, ale trzeba to sprawdzić u ginekologa; zaburzenia trawienne - mogą pojawiać się biegunki (są następstwem bardzo szybkiej przemiany materii), ale częstsze są zaparcia; łzawienie - łzy pojawiają się przy wietrze i ostrym świetle, oczy mogą boleć, piec (uczucie piasku pod powiekami), obraz bywa zamazany lub podwójny, po uzgodnieniu z lekarzem można stosować krople – tzw. sztuczne łzy, a w słoneczne dni ulgę przynosi też noszenie ciemnych okularów. Nadczynność tarczycy może też dawać skąpe, bardzo trudne do zauważenia objawy - jest to subkliniczna (utajona) nadczynność tarczycy. Najgroźniejszym, aczkolwiek niezwykle rzadkim powikłaniem nadczynności tarczycy jest przełom tarczycowy, czyli nasilenie objawów nadczynności tarczycy. Jest to stan zagrożenia życia, ponieważ może doprowadzić do zapaści krążeniowej, a dalej do śmierci. Nadczynność tarczycy - badania Oznaczenie poziomu TSH jest jedynym z całej puli badań hormonalnych tarczycy, jakie może zlecić lekarz pierwszego kontaktu. Dalszą diagnostykę przeprowadza się już na polecenie endokrynologa. Stwierdzenie nadczynności nie wyklucza istnienia innych chorób – należy to sprawdzić. Niestety, na pierwszą wizytę u tego specjalisty w ramach NFZ trzeba czekać nawet rok. Jednak już to podstawowe badanie pozwala podejrzewać lekarzowi schorzenie tarczycy. W opinii lekarzy to właśnie TSH jest najczulszym wskaźnikiem mówiącym o wydzielaniu hormonów przez tarczycę. Wynik poniżej normy zwykle świadczy o nadczynności tarczycy, czyli nadmiernym wytwarzaniu hormonów przez gruczoł tarczycowy. Jeżeli wynik tego badania będzie nieprawidłowy, lekarz powinien zlecić pomiar stężenia wolnych hormonów tarczycy (FT4 i/lub FT3). Wyniki mogą się różnić w zależności od metody analitycznej, dlatego w czasie kuracji warto kolejne badania robić w tym samym laboratorium. W wyniku nadmiernej produkcji hormonów często tworzą się guzki - "zimne" (nieprodukujące hormonów) i "gorące" (aktywne). I jedne, i drugie grożą zezłośliwieniem (głównie aktywne). Lekarz może zlecić wykonanie: USG tarczycy scyntygrafii tarczycy biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej (BAC) prześwietlenie klatki piersiowej Badania te pozwalają określić rodzaj i rozmiary guzków. Biopsja daje odpowiedź na pytanie, czy guzki są złośliwe, czy nie. Zdjęcie RTG pokazuje, czy tarczyca rozrasta się w stronę tchawicy. Wtedy tworzy tzw. wole zamostkowe, niewidoczne, ale utrudniające oddychanie. By precyzyjnie postawić diagnozę, wykonuje się badanie tarczycy zwane scyntygrafią. Pacjent dostaje promieniotwórczy izotop jodu w kapsułce lub w płynie. Gdy jod wniknie do tarczycy, zaczyna się emisja promieniowania, rejestrowana przez gammakamerę. Guzki gorące wchłaniają jod, zimne - nie. Na monitorze lekarz widzi te miejsca, które wchłonęły jod, i te, które są wolne od niego. Obraz jest wielokolorowy. Tak powstaje mapa tarczycy - scyntygram. Nadczynność tarczycy - leczenie Nieleczona nadczynność tarczycy może prowadzić do poważnych powikłań, np. do przełomu tarczycowego, niewydolności serca czy osteoporozy. Nie istnieje jednak jeden lek na nadczynność tarczycy. Leczenie nadczynności tarczycy polega na: stosowaniu leków przeciwtarczycowych (tyreostatyków), które zmniejszają wydzielanie hormonów, a także dodatkowo beta-blokery, które pomagają złagodzić objawy nadczynności tarczycy, podawaniu jodu radioaktywnego, wycięciu tarczycy (strumektomia, tyreoidektomia) - wskazaniem do operacji jest rak tarczycy, duże wole uciskające tarczycę. Po operacji występuje niedoczynność tarczycy, która wymaga leczenia preparatami tyroksyny już do końca życia. Nadczynność tarczycy - dieta Dieta przy nadczynności tarczycy jest bardzo ważna - oto jej podstawowe zasady: Lepiej unikaj produktów obciążających przewód pokarmowy. Należą do nich: kapusta, brukselka, groch, soja, orzechy, migdały, kasze gruboziarniste. Zrezygnuj z ostrych przypraw, takich jak papryka, pieprz, chili. Zastąp je przyprawami łagodnymi – wanilią, koprem, kminkiem, pietruszką, lubczykiem, majerankiem, cynamonem. Warto skorzystać też z tygodniowego jadłospisu zgodnego z zasadami diety przy nadczynności tarczycy. Czy wiesz wszystko o tarczycy? Pytanie 1 z 10 Objętość zdrowej tarczycy u dorosłej osoby wynosi: 18-25 ml 45-60 ml 80-100 ml Strona główna Zdrowie Hormony Nadczynność tarczycy u dzieci: jak rozpoznać i leczyć chorobę? Nadczynność tarczycy u dzieci objawia się (i leczy) podobnie jak u dorosłych, z tą różnicą, że nie wszystkie objawy jesteśmy w stanie zauważyć. Szczególnie dotyczy to najmłodszych dzieci, które nie potrafią opisać tego, jak się czują. Jeśli twoje dziecko ma kłopoty z koncentracją, szybko się męczy, wybudza w nocy, a do tego jest nerwowe i ciągle narzeka, że mu gorąco, możliwe, że cierpi na nadczynność tarczycy. Nadczynność tarczycy u dzieci objawia się (i leczy) podobnie jak u dorosłych, z tą różnicą, że nie wszystkie objawy jesteśmy w stanie zauważyć. Spis treściObjawy nadczynności tarczycy u dzieciDiagnostyka nadczynności tarczycyPrzyczyny nadczynności tarczycyLeczenie nadczynności tarczycy u dzieci Poradnik Zdrowie: Zdrowo Odpytani, odc. 4 tarczyca Nadczynność tarczycy u dzieci (łac. hyperthyreosis lub hyperthyreoidismus) występuje rzadko, kojarzy się przede wszystkim z dojrzałymi kobietami (panie zapadają na nią ok. 7 razy częściej niż panowie), jednak coraz częściej jest diagnozowana u najmłodszych. Tarczyca to nieparzysty narząd o objętości 18 ml u kobiet i 25 ml u mężczyzn, położony w dolnej części szyi, symetrycznie względem tchawicy. Składa się z dwóch płatów - kształtem przypomina motyla - połączonych po środku cieśnią. Tarczyca pełni bardzo ważną funkcję w organizmie. Produkuje i wydziela do krwi hormony: trójjodotyroninę (T3) i tyroksynę (T4), które są odpowiedzialne za przemianę materii w narządach i tkankach organizmu. Wpływają one np. na funkcjonowanie układu pokarmowego, serca, mięśni, układu nerwowego. O nadczynności tarczycy, czy to u dziecka, czy u osoby dorosłej, mówimy wtedy, gdy ilość hormonów produkowanych przez tarczycę znacznie przekracza zapotrzebowanie na nie organizmu. Dlaczego tarczyca produkuje tyle hormonów? Problem może tkwić w zaburzeniach układu immunologicznego, guzkach tarczycy, zapaleniu tarczycy lub przyjmowaniu niektórych leków. Przed laty nadczynność tarczycy u dzieci pojawiała się zwykle jako skutek leczenia niedoczynności tego gruczołu, ponieważ dzieciom przepisywano takie same dawki leków, jak dorosłym. Dziś jednak to się zmieniło i główną przyczyną nadczynności tarczycy u dzieci jest choroba Gravesa-Basedowa, a więc schorzenie autoimmunologiczne, w którym limfocyty B zajmują się wydzielaniem enzymu, działającego podobnie jak hormon TSH. W związku z tym tarczyca wytwarza więcej hormonów T3 i T4, co oczywiście prowadzi do nieprzyjemnych dla dziecka objawów. U dziecka nadczynność tarczycy jest o tyle groźna, że może zaburzyć rozwój młodego organizmu. Hormony tarczycy są bowiem odpowiedzialne za kształtowanie się i rozwój układu nerwowego, regulują istotne procesy wzrostu i dojrzewania. Objawy nadczynności tarczycy u dzieci Choroby tarczycy u dzieci występują bardzo rzadko, a ponieważ dają różnorodne objawy, które w dodatku wcale nie muszą występować jednocześnie, czasem sporo czasu zajmuje odkrycie ich przyczyny, czyli postawienie diagnozy. Z pewnością łatwiej jest wykryć chorobę tarczycy, w tym nadczynność, jeśli cierpi na nią np. matka. Trzeba zwrócić uwagę, że dzieci (małe - z nastolatkami oczywiście sprawa jest prostsza) zwykle nie potrafią opisać tego, jak się czują. Starsze z kolei mogą przyjmować pewne objawy po prostu za swoje cechy - "ja tak mam" i też o tym nie mówić. Dlatego, żeby postawić prawidłową diagnozę potrzebna będzie spostrzegawczość rodziców oraz wnikliwe pytania lekarza. Rodzice nie zawsze są w stanie zauważyć, że dziecko jest często zmęczone, a już takie objawy jak kołatania serca, czy dreszcze, są wręcz niemożliwe do zaobserwowania. Należy być więc wyczulonym na takie stwierdzenia: "mamo, serce mi bije", "mamo, boli mnie szyja". Co jeszcze powinno zwrócić zwrócić uwagę rodzica? nadmierna potliwość, ciepła, wilgotna skóra, dermografizm, wysypki zaczerwienione oczy wytrzeszcz oczu - objaw, który natychmiast powinien skłonić do wizyty u lekarza ciągłe rozbieranie się dziecka (gorąco mi!) nadpobudliwość drżenie rąk lękliwość drażliwość kłopoty z koncentracją biegunki, utrata masy ciała - a przy tym dobry apetyt wypadanie włosów trudności z zasypianiem, wybudzanie się w nocy trudności w chodzeniu po schodach, osłabienie mięśniowe ("bolą mnie nogi") przyspieszenie wzrostu tachykardia czyli przyspieszone bicie serca (można wyczuć podczas dłuższego przytulenia, np. podczas oglądania filmu) u starszych dziewcząt, już miesiączkujących, wydłużenie cykli, skąpe krwawienia przyspieszone wystąpienia pierwszej miesiączki, nawet przed 9 Przy bardzo nasilonych objawach wskazana jest hospitalizacja, gdyż mogą one prowadzić do przełomu tarczycowego, który jest stanem zagrożenia życia. Choroby tarczycy bywają dziedziczne. Jeśli rodzic, przeważnie mama, ma problemy z tarczycą, chore może być także dziecko. W takim przypadku od początku trzeba dziecko kontrolować pod tym kątem. Ważne jest, by zbadać nie tylko poziom TSH, ale i wykonać USG tarczycy. Dziecko może już urodzić się* z zaburzeniem funkcji tarczycy (jeśli np. mama w ciąży przyjmowała leki), albo choroba tarczycy może rozwinąć się u niego później, np. w wyniku zbyt małej ilości jodu w diecie, występowania innych chorób autoimmunologicznych, lub uszkodzenia gruczołu.*Już w pierwszej dobie życia mogą wystąpić objawy, podobne jak u starszych dzieci, ale dla noworodków mogą one mieć groźne skutki - tachykardia, trombocytoza (spadek liczby płytek krwi), niewydolność krążenia. Trzeba jak najszybciej wdrożyć leczenie. Diagnostyka nadczynności tarczycy W pierwszej kolejności należy wykonać badanie krwi: poziom hormonu przysadki mózgowej TSH oraz hormonów tarczycy - T3 (trójjodotyronina) i T4 (tyroksyna). Ponadto oznacza się przeciwciała przeciw receptorowi TSH - TRab i przeciwko peroksydazie tarczycowej anty-TPO. Lekarz endokrynolog bada także tarczycę palpacyjnie, bo jej powiększenie już w ten sposób można wykryć, oraz wykonuje USG tarczycy. Jednak zdiagnozowanie nadczynności tarczycy to dopiero początek. Trzeba znaleźć przyczynę wzmożonej pracy gruczołu tarczowego. Walka ze skutkami nadmiernej produkcji hormonów tarczycy może być długa i trudna. Przyczyny nadczynności tarczycy choroba Gravesa-Basedowa - schorzenie o podłożu autoimmunologicznym; we krwi dziecka znajdują się przeciwciała, które stymulują tarczycę do nadmiernej produkcji hormonów; choroba Gravesa-Basedowa u małych dzieci diagnozowana jest rzadko, z wiekiem jednak jej występowanie wzrasta, najczęściej rozpoznaje się ją u nastolatków zespół oporności na hormony tarczycy - charakteryzuje się zarówno objawami typowymi dla nadczynności, jak i niedoczynności tarczycy; w schorzeniu występuje rozlane wole miąższowe, zaburzenia emocjonalne, zaburzenia słuchu, zaburzenia w rozwoju układu kostnego wole obojętne – wole powiększone w konsekwencji niedoboru jodu (w tym wypadku leczenie może obejmować jedynie podawanie jodku potasu, czasem także w połączeniu z tyroksyną, po kilku miesiącach terapii wole powinno się zmniejszyć, a jeśli nie - trzeba pogłębić diagnostykę i zaplanować dalsze leczenie) ostre zapalenie tarczycy, zapalenie ropne - choroba tarczycy o podłożu bakteryjnym, przebiegająca z powiększonym i bolesnym gruczołem, z cechami ogólnego zakażenia, leczeniem jest antybiotykoterapia Bardzo rzadko występują: guzki tarczycy - z reguły jest to guzek pojedynczy, czasem kilka. Każdy powinien być przebadany, aby wykluczyć proces nowotworowy, rozpoznanie takiego guzka jest wskazaniem do podawania L-tyroksyny, która powinna w ciągu 6 miesięcy doprowadzić do zmniejszenia się go o połowę, w przeciwnym razie guzek należy usunąć chirurgicznie gruczolak przysadki wydzielający TSH guzy złośliwe tarczycy Leczenie nadczynności tarczycy u dzieci Wyróżniamy trzy podstawowe metody: farmakologiczna - podawanie leków przeciwtarczycowych, jak np. tiamazol, propylotiouracyl, metylotiouracyl. Hamują one produkcję hormonów tarczycy; leczenie jest długotrwałe (do 2 lat) i obarczone dużym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych (uszkodzenie wątroby, szpiku kostnego). W celu spowolnienia pracy serca podaje się propranolol jodowanie - podanie jednorazowej dawki promieniotwórczego izotopu jodu (J 131), tzw. radiojodu, co ma spowodować zmniejszenie produkcji hormonów przez tarczycę oraz samego gruczołu (po 8. roku życia) operacja - wycięcie większej części tarczycy albo fragmentu z guzkami Czy wiesz wszystko o tarczycy? Pytanie 1 z 10 Objętość zdrowej tarczycy u dorosłej osoby wynosi: 18-25 ml 45-60 ml 80-100 ml Rozwiąż test o zdrowiu Data aktualizacji: 19 lipca 2022 Zaburzenia funkcji tarczycy – nadczynność i niedoczynność – to dolegliwość dotykająca głównie ludzi dorosłych, szczególnie dojrzałe kobiety. W ostatnich latach jednak diagnozowana jest coraz częściej u najmłodszych pacjentów. Jakie są objawy nadczynności tarczycy u dzieci i jak wygląda leczenie? Funkcje tarczycy u dzieci a jej nadczynność Tarczyca jest gruczołem wydzielania wewnętrznego. Składa się z dwóch płatów bocznych oraz wąskiej cieśni łączącej te płaty. U człowieka umiejscowiona jest w dolnej, przedniej części szyi. Głównym zadaniem tarczycy jest produkcja hormonów: trójjodotyroniny, tyroksyny, kalcytoniny; Hormony te odpowiedzialne są za wiele podstawowych funkcji ludzkiego organizmu, przede wszystkim za metabolizm w jego narządach wewnętrznych i tkankach. Regulują one funkcjonowanie: układu pokarmowego, układu nerwowego, mięśni, serca; Funkcje tarczycy takie same są u dzieci jak i osób dorosłych, jednak choroby tego gruczołu najczęściej występują u pacjentów w wieku pokwitania. Niemniej jednak zdarzają się również u dzieci, dając podobne objawy, choć trudniej je zauważyć, szczególnie u najmłodszych. Przyczyny nadczynności tarczycy u dziecka Tarczyca u dzieci choruje z różnych powodów. Do najczęstszych przyczyn nadczynności należą: choroba Gravesa-Basedowa– jest to choroba autoimmunologiczna polegająca na obecności we krwi przeciwciał stymulujących tarczycę do produkcji większej ilości hormonów niż w zdrowym organizmie; wśród dzieci schorzenie to jest rzadkością, częściej diagnozuje się ją u nastolatków niż młodszych pacjentów, autoimmunologiczna nadczynność tarczycy u noworodków - występuje u dzieci, których matka cierpi na chorobę Gravesa-Basedowa i wynika z przejścia przez łożysko do organizmu dziecka przeciwciał, które stymulują tarczycę do wzmożonego wydzielania, stan zapalny tarczycy– ostre zapalenie gruczołu ma podłoże bakteryjne, tarczyca jest powiększona i daje dolegliwości bólowe, leczenie polega przede wszystkim na doustnej antybiotykoterapii, początkowa faza choroby Hashimoto - jest to także choroba autoimmunologiczna, w której organizm wytwarza przeciwciała przeciwko tyreoglobulinie (anty-TG) oraz przeciw peroksydazie tarczycowej (anty-TPO), zespół oporności na hormony tarczycy – objawy tego schorzenia podobne są zarówno do tych, jakie daje nadczynność, jak i niedoczynność gruczołu tarczycowego (w tym zaburzenia emocjonalne i zaburzenia rozwoju układu kostnego), wole obojętne– wole tarczycowe powiększone na skutek niedoboru jodu w organizmie dziecka, leczenie polega zazwyczaj na podawaniu jodku potasu, wrodzona, nieuatoimmunologiczna nadczynność tarczycy - wynika z mutacji genu TSHR/Gsα kodującego receptory dla TSH i może być dziedziczona; Rzadsze przyczyny choroby to: łagodne guzki tarczycy, nowotwór (gruczolak) przysadki wzmagający wydzielanie TSH, guzy złośliwe tarczycy; Jak się objawia nadczynność tarczycy u dzieci? Nadczynność tarczycy polega na produkowaniu przez gruczoł większej ilości hormonów niż wynosi zapotrzebowanie organizmu. U dorosłych objawy tej dolegliwości są dość uciążliwe, w związku z tym nietrudno je rozpoznać. U dzieci jednak często wymaga to dużej spostrzegawczości rodziców, ponieważ część symptomów bywa uznawana po prostu za cechy dziecka lub tłumaczona zmęczeniem czy innymi dysfunkcjami organizmu. Najczęstsze objawy nadczynności tarczycy u dzieci to: dolegliwości skórne takie jak nadmierna potliwość, wilgotność, wysypka, ciągłe uczucie gorąca (u dzieci może objawiać się nieustannym rozbieraniem), drżenie rąk, drażliwość i lękliwość, pogorszenie koncentracji, nadpobudliwość, zaburzenia snu (problemy z zasypianiem, wybudzanie się w ciągu nocy), osłabienie mięśni (np. kłopoty z chodzeniem po schodach), zaburzenie pracy serca (przyspieszone bicie serca, uczucie kołatania), zaburzenia menstruacyjne (zbyt wczesne wystąpienie miesiączki – nawet przed 9 rokiem życia, wydłużone, skąpe miesiączkowanie), utrata masy ciała przy dobrym apetycie (bywa spowodowane przewlekłą biegunką), zaczerwienienie oczu, wytrzeszcz oczu (niepokojący symptom, który natychmiast powinno się skonsultować z lekarzem); Nadczynność tarczycy może przyczynić się do powstania chorób współistniejących, jak np.: ADHD, zaburzenia adaptacyjne, stany lękowe, choroba afektywna dwubiegunowa, depresja; Prowadzić może nawet do myśli samobójczych. Dlatego bardzo ważne jest jak najszybsze zdiagnozowanie nadczynności tarczycy. Nadczynność tarczycy u niemowlaka i noworodka jest najtrudniejsza do zdiagnozowania, ponieważ rodzice nie zawsze potrafią zaobserwować jej symptomy, a dziecko nie zgłasza jeszcze wówczas zmian samopoczucia. Zdecydowanie łatwiej przebiega to w przypadku nastolatków. Diagnostyka nadczynności tarczycy u dzieci Rozpoznanie tarczycy przebiega podobnie u dorosłych jak i u dzieci. Polega ono głównie na przeprowadzeniu badań krwi, a także na badaniu palpacyjnym tarczycy, USG i biopsji Skontrolowanie poziomu TSH jest wystarczające na początek, jednak do pełnej diagnozy może on być niewystarczające. Zakres prawidłowości TSH jest sprawą niezwykle indywidualną zależną od wieku, płci, masy ciała, stanu odżywienia, przyjmowanych leków i zmienności osobniczej. Leczenie nadczynności tarczycy u dzieci Nadczynność tarczycy u dziecka leczy się podobnie jak u osób dorosłych. Istnieją trzy podstawowe metody leczenia: metoda farmakologiczna - doustne podawanie leków hamujących produkcję hormonów tarczycy. Leczenie takie jest niestety długotrwałe i może powodować skutki uboczne (np. uszkodzić wątrobę lub szpik kostny), dlatego bardzo ważne jest, by chorobę wcześnie zdiagnozować – im wcześniejsza diagnoza, tym szybsze efekty leczenia farmakologicznego; niekiedy metoda farmakologiczna sprowadza się do antybiotykoterapii – stosuje się ją w przypadku wystąpienia stanu zapalnego gruczołu tarczycowego, polega na doustnym podawaniu antybiotyków, które mają zahamować rozwój zapalenia, jodowanie - jednorazowe podanie promieniotwórczego izotopu jodu zmniejszającego sam gruczoł oraz ilość produkowanych przez niego hormonów, metoda zabiegowa - chirurgiczne usunięcie fragmentu tarczycy, np. zaatakowane guzkami; Leczenie chorej tarczycy u dzieci warto wspierać odpowiednią dietą. Dieta taka powinna być urozmaicona, bogata w witaminy i substancje odżywcze, dostarczająca organizmowi duże ilości jodu. Problemy z tarczycą u dziecka są nie tylko leczone, ale i diagnozowane podobnie, jak u dorosłych pacjentów. Przede wszystkim wykonuje się badania krwi mające na celu ustalenie poziomu: TSH - hormonu przysadki mózgowej oddziałującego na gruczoł tarczycy, hormonów tarczycy T3 i T4. Oprócz badań krwi stosuje się badanie palpacyjne gruczołu przez endokrynologa oraz badanie USG tarczycy. Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny? Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie! Nadczynność tarczycy u dzieci nie jest często występującą chorobą – zdecydowanie częstsza jest niedoczynność tarczycy. Warto jednak mieć wiedzę na temat tego schorzenia, ponieważ może być ono przyczyną utraty masy ciała, trudności z koncentracją czy przyspieszonego wzrostu u dziecka. Jakie mogą być inne objawy nadczynności tarczycy u dziecka i jak można ją leczyć? Nadczynność tarczycy to zaburzenie jednego z ważniejszych ludzkich gruczołów dokrewnych. Wydzielane przez tarczycę tyroksyna (T4) i trójjodotyronina (T3) odpowiedzialne są za szereg istotnych zjawisk, za przebieg procesów metabolicznych (takich jak wątrobowa produkcja glukozy), pobudzanie przemiany materii czy stymulację dojrzewania komórek nerwowych. Organizm człowieka funkcjonuje w pełni prawidłowo wtedy, gdy produkowane i uwalniane są optymalne ilości tarczycowych hormonów. Wtedy, gdy tarczyca uwalnia ich za mało, dochodzić może do niedoczynności tarczycy. Odwrotnym do niej stanem – czyli takim, gdzie w organizmie krążą zbyt duże ilości hormonów gruczołu tarczowego – jest z kolei nadczynność tarczycy. Czytaj: Niedoczynność tarczycy u dzieci - objawy, przyczyny, leczenie tarczycy u dzieci Hipotyreoza u noworodków: wrodzona niedoczynność tarczycy Nadczynność gruczołu tarczowego wystąpić może w dowolnym wieku – przede wszystkim spotyka się ją jednak u osób dorosłych. U młodszych pacjentów choroba ta również może się rozwinąć, jednak należy tutaj podkreślić, że nadczynność tarczycy u dziecka to rzadkie schorzenie – szacuje się, że występuje u około jednego na 10 tysięcy młodych pacjentów. Spis treści: Przyczyny nadczynności tarczycy u dzieci Rodzaje nadczynności tarczycy u dziecka Objawy nadczynności tarczycy u dzieci Przełom tarczycowy w przebiegu nadczynności tarczycy u dziecka Diagnostyka nadczynności tarczycy u dzieci Leczenie nadczynności u dzieci Przyczyny nadczynności tarczycy u dzieci Najczęstszą przyczyną tego, że dziecięca tarczyca produkuje i uwalnia zbyt duże ilości hormonów, jest choroba Gravesa-Basedowa. Jest to choroba autoimmunologiczna, która polega na tym, że układ odpornościowy produkuje swoiste przeciwciała, które stymulują gruczoł tarczowy do wydzielania hormonów. Choroba Gravesa-Basedowa spotykana jest częściej u dziewcząt, oprócz tego obserwuje się ją u dzieci, które cierpią na jakieś inne schorzenia autoimmunologiczne, takie jak np. cukrzyca typu 1 czy celiakia (lub ktoś w ich rodzinie choruje na te choroby) Czytaj: Cukrzyca u dzieci: cukrzyca typu 1, objawy i leczenie Innymi możliwymi przyczynami nadczynności tarczycy u dziecka mogą być także: zapalenie tarczycy, guzki tarczycy, choroby przysadki mózgowej (w tym przypadku do nadczynności gruczołu tarczowego może doprowadzić nadmierne wydzielanie przysadkowej tyreotropiny, czyli TSH, która stymuluje tarczycę do uwalniania jej hormonów), przyjmowanie preparatów hormonów tarczycy (zdarza się, że pacjent – np. z powodu niedoczynności tarczycy – zaczyna przyjmować tego rodzaju leki i ostatecznie okazuje się, że ich dawka jest dla niego zbyt duża). Ciekawym rodzajem nadczynności tarczycy jest noworodkowa postać choroby Gravesa-Basedowa. Problem ten pojawiać się może u noworodka wtedy, kiedy jego matka ma horobę Gravesa-Basedowa. W jej krwi – nawet w okresie remisji choroby – mogą znajdować się związane z tym schorzeniem przeciwciała, które mogą przechodzić do organizmu noworodka i ostatecznie doprowadzić do pojawienia się u niego symptomów nadczynności tarczycy. Rodzaje nadczynności tarczycy u dziecka Tak jak u osób dorosłych, tak i u dzieci wyróżnia się kilka rodzajów nadczynności tarczycy. Najczęstszym jest pierwotna nadczynność gruczołu tarczowego, która wynika z patologii dotyczących tego właśnie narządu – jako przykłady można tutaj podać wspomniane wcześniej guzki tarczycy czy chorobę Gravesa. O wtórnej nadczynności tarczycy u dziecka można z kolei mówić wtedy, kiedy za nadmierną ilość hormonów tarczycowych w organizmie odpowiadają dysfunkcje innych organów niż tarczyca – jest to problem dość rzadki i spowodowany może być np. gruczolakiem przysadki mózgowej produkującym TSH. Nadczynność tarczycy dzieli się również na jawną oraz utajoną. O jawnej jej postaci mówi się wtedy, kiedy u pacjenta pojawiają się typowe odchylenia (takie jak obniżony poziom TSH oraz podwyższone stężenia T3 i T4), którym towarzyszą objawy nadczynności gruczołu tarczowego. Zdecydowanie inaczej przebiega z kolei subkliniczna nadczynność tarczycy – w jej przypadku u pacjenta zwykle nie pojawiają się żadne objawy, a jednocześnie jedynym odchyleniem, które jest u nich wykrywane, jest nieco obniżony poziom TSH (wyniki badań T3 i T4 są w tej sytuacji zwykle w granicach normy). Objawy nadczynności tarczycy u dzieci Hormony tarczycy ogólnie można uznać za takie substancje, które przyspieszają metabolizm organizmu – można więc tutaj dość łatwo wywnioskować, jaki są skutki ich nadmiaru. Wśród objawów nadczynności tarczycy u dziecka wymieniane są: zwiększona potliwość, przyspieszone bicie serca, wahania nastroju (dziecko może stawać się bardzo drażliwe, może ono łatwo wpadać w złość czy odwrotnie, w napady płaczu), trudności ze snem (zazwyczaj w postaci bezsenności), problemy z koncentracją i uwagą, wzrost temperatury ciała, wzrost skurczowego ciśnienia tętniczego krwi (gdzie jednocześnie dochodzić może do spadku wartości ciśnienia rozkurczowego), tendencja do biegunek, spadek masy ciała (pojawiający się czasami nawet pomimo zwiększonego apetytu u dziecka), u dziewcząt, które dotychczas nie miesiączkowały, opóźnienie momentu wystąpienia pierwszego krwawienia; u tych natomiast pacjentek, które już rozpoczęły miesiączkowanie, w przebiegu nadczynności tarczycy pojawiać się mogą zaburzenia długości trwania cyklu – może on się stawać znacznie krótszy lub dłuższy niż przed zachorowaniem, zwiększona utrata włosów, nadruchliwość. W przypadku nasilonej nadczynności tarczycy u dziecka dochodzić może także do występowania wytrzeszczu gałek ocznych – stan ten określa się mianem orbitopatii tarczycowej i rozwija się on wskutek zapalenia tkanek miękkich oczodołu. Przełom tarczycowy w przebiegu nadczynności tarczycy u dziecka Organizm do pewnego momentu jest sobie w stanie poradzić z nadmiarem tarczycowych hormonów, w końcu jednak dochodzić może do wyczerpania jego zdolności kompensacyjnych i występować może przez to przełom tarczycowy. Jego przejawami są znacznego stopnia wzrost temperatury ciała, bardzo szybka czynność serca oraz wyjątkowego stopnia potliwość, biegunka oraz wymioty. Ogólnie przełom tarczycowy stanowi stan zagrożenia życia i wymaga udzielenia choremu pilnej pomocy medycznej. Diagnostyka nadczynności tarczycy u dzieci W diagnostyce nadczynności tarczycy u dzieci największe znaczenie mają badania laboratoryjne – do podstawowych należą w tym przypadku oznaczanie stężenia we krwi TSH, T3 oraz T4. Badania te mogą informować o tym, że pacjent może mieć nadczynność tarczycy, ich jednak tylko wyniki nie są w stanie wskazać na to, jaka jest przyczyna tego stanu. Z tego powodu do kompleksowej diagnostyki wymagane jest przeprowadzenie innych jeszcze analiz, takich jak np. oznaczenie poziomu przeciwciał przeciwko receptorowi TSH czy przeciwko peroksydazie tarczycowej. Poza badaniami laboratoryjnymi, w diagnostyce nadczynności tarczycy u dziecka istotne jest także badanie palpacyjne tego narządu oraz USG tarczycy. Oba wymienione badania mogą wykazać obecność u pacjenta np. jakichś guzków w obrębie miąższu tarczycy. W razie wątpliwości diagnostycznych wykonana może zostać biopsja tarczycy – uzyskany podczas niej materiał przekazywany jest następnie do badań histopatologicznych. Leczenie nadczynności u dzieci W leczeniu nadczynności tarczycy u dzieci wykorzystuje się ogólnie trzy metody: farmakoterapię, leczenie jodem promieniotwórczym oraz zabiegi chirurgiczne. W przypadku pierwszej z wymienionych metod wykorzystywane są tzw. leki przeciwtarczycowe, których działanie doprowadza do zmniejszenia produkcji hormonów tarczycy. Drugą opcją jest wykorzystanie jodu promieniotwórczego. Komórki tarczycy wychwytują tę substancję, po czym zwyczajnie dochodzi do ich zaniku. Samo słowo „promieniotwórczy” nierzadko wzbudza przerażenie u rodziców, należy tutaj jednak podkreślić, że ogólnie leczenie uznawane jest za bezpieczne i w razie istnienia wskazań, jak najbardziej terapia taka może doprowadzić do ustąpienia nadczynności tarczycy u dziecka. Trzecią dostępną opcją terapeutyczną są wspomniane wcześniej zabiegi chirurgiczne. Wykorzystywane są one przede wszystkim wtedy, gdy inne opcje terapeutyczne – np. leczenie farmakologiczne – nie przynoszą poprawy lub też wtedy, gdy ze względu na stopień objawów nadczynności tarczycy konieczne jest uzyskanie jak najszybszej remisji choroby. Możliwe są w tym przypadku różne zabiegi, bo zarówno częściowa, jak i całkowita resekcja tarczycy. Warto tutaj jednak wspomnieć, że po takim zabiegu konieczna jest suplementacja hormonów tarczycy.

nadczynność tarczycy u dziecka forum